Ik ben boos: vooroordelen over “gevaarlijke hondenrassen”

Ik ga het gewoon zeggen zoals het is: ik word er moe van. Weer een berichtje in mijn feed over een bijtincident, en binnen het uur staat de commentbox vol met “had ik wel gedacht, het is toch weer zo’n ras” en “die zouden gewoon verboden moeten worden”. Alsof het DNA van een hond alleen bepaalt of hij bijt, en alles wat die hond die dag heeft meegemaakt er niets toe doet.

Ik ken de andere kant van dat verhaal ook, van dichtbij. Klanten van mij met een Stafford, een American Bully, een Cane Corso, die op straat met een grote boog vermeden worden. Baasjes en honden die zelf, keer op keer, uitleg moeten geven waarom hun hond wél lief is, alsof ze zich moeten verantwoorden voor iets wat ze niet gedaan hebben. En dat terwijl diezelfde honden vaak juist extra goed opgevoed en gesocialiseerd zijn, precies omdat hun baasjes wisten dat ze met vooroordelen te maken zouden krijgen.

Waar het vooroordeel vandaan komt

Ik snap wel waar het vandaan komt. Als een grote, gespierde hond bijt, is het letsel vaak ernstiger dan bij een klein hondje, en dat blijft hangen. Zulke incidenten halen het nieuws, kleine hondjes die bijten meestal niet. Zo ontstaat het beeld dat bepaalde rassen inherent gevaarlijker zijn, terwijl het net zo goed, en volgens sommige onderzoeken zelfs vaker, gezelschapshondjes zijn die agressief gedrag vertonen. Alleen doet dat minder pijn, dus het haalt het journaal niet.

Er is destijds zelfs wetgeving geweest die inzette op het uitroeien van specifieke types honden, met de gedachte dat minder van dat ras automatisch minder bijtincidenten zou betekenen. Toen die wetgeving werd geëvalueerd, bleek het aantal bijtincidenten daar niet door gedaald te zijn. Rasgebonden verboden pakken het probleem gewoon niet aan, omdat het probleem niet in het ras zit.