Waarom je puppy overprikkeld raakt tijdens het wandelen

Je komt thuis van een fijne wandeling, moe voldaan, en dan begint het. Je pup rent als een malle door het huis, bijt in alles wat los en vast zit, en luistert naar helemaal niets meer. Je denkt: hij heeft precies nog energie over, laat ik nog even een rondje doen. En dan gaat het pas echt mis.

Ik heb het zelf meegemaakt met mijn eerste pup. Ik dacht dat een moe hondje een braaf hondje was, dus stapelde ik de wandelingen op. Het resultaat was een pup die ’s avonds gierend door de living rende, in mijn broekspijpen hing, en pas om tien uur ’s avonds tot rust kwam. Ik dacht dat ze te veel energie had. In werkelijkheid had ze veel te veel prikkels binnengekregen en geen enkele kans gehad om die te verwerken.

Dat “gekke kwartiertje” na de wandeling, dat heet in de volksmond de zoomies, maar bij een pup die daarna niet meer tot rust komt, is dat vaak geen overschot aan energie. Dat is overprikkeling.

Wat overprikkeling precies is

Een puppy is de hele wandeling door aan het verwerken: geuren, geluiden, andere honden, fietsers, kinderen die roepen, een blaadje dat waait. Voor jou is dat een doodgewoon rondje door de buurt. Voor haar zenuwstelsel, dat nog volop in ontwikkeling is, is dat een lawine aan informatie die ze allemaal moet plaatsen. Krijgt ze meer prikkels binnen dan ze kan verwerken, dan raakt ze overprikkeld. Ze kan dan niet meer stoppen, ook niet als jij rust aanbiedt.

Dat is het grote verschil met gewoon een drukke pup. Een pup die lekker gespeeld heeft, kan daarna zakken: ze gaat liggen kauwen, valt in slaap, is binnen een kwartier weer haar gewone zelf. Een overprikkelde pup blijft doordraaien, ook uren later nog.

De signalen die je kan herkennen

Een aantal dingen die ik mijn klanten altijd laat opletten, zowel tijdens als na de wandeling:

• Hijgen terwijl het niet warm is en ze niet hard gelopen heeft
• Constant scannen van de omgeving, alsof ze niets kan missen
• Trekken aan de leiband dat plots erger wordt
• Niet meer luisteren naar dingen die ze normaal wel kent
• Overdreven bijten of springen zodra jullie binnen zijn
• ’s Avonds laat nog steeds niet tot rust komen

Eén signaal zegt niet zoveel, maar zie je er een paar samen opduiken, dan is dat het moment om de wandeling af te bouwen in plaats van uit te breiden.

Hoeveel wandelen mag mijn puppy dan wel?

Dit is de vraag die ik het vaakst krijg, en het antwoord verrast bijna iedereen. Een veelgebruikte vuistregel is ongeveer vijf minuten wandelen per maand leeftijd, twee keer per dag. Een pup van tien weken kan dus prima aan zo’n tien tot vijftien minuten per wandeling, niet meer. Dat lijkt weinig als je met een enthousiaste pup aan de leiband staat, maar het gaat niet om hoeveel kilometer jullie afleggen. Het gaat om hoeveel prikkels ze onderweg te verwerken krijgt.

Een rustige straat van tien minuten kan voor de ene pup een makkie zijn, en voor de andere al een topdag qua prikkels. Ras, karakter, leeftijd en hoeveel er die dag al gebeurd is, spelen allemaal mee. Een pup die ’s ochtends al bezoek heeft gehad, een fysiotherapiesessie, en een wandeling, heeft ’s middags echt geen tweede lange wandeling meer nodig. Dan is een kort plasrondje en een rustig moment op de bank veel waardevoller.

Bij een van mijn klanten, Tom, met zijn Labrador pup Fé, zagen we dat ze na elke avondwandeling helemaal over de rooie ging. We hebben toen niet de wandeling ingekort, maar de route aangepast: minder drukke straten, meer rustige plekjes om te snuffelen. Binnen een week appte Tom me: “ze valt nu gewoon in slaap na de wandeling, ik snap niet dat het zo simpel was.” Het was niet de lengte van de wandeling die het probleem was, het was de hoeveelheid prikkels op die route.

Wat je kan doen om overprikkeling te voorkomen

Bouw wandelingen rustig op, zowel in lengte als in drukte van de omgeving. Laat je pup snuffelen, dat is voor haar een van de beste manieren om spanning kwijt te raken en indrukken te verwerken. Plan na elke wandeling bewust een rustmoment in, een bench, een mandje, een rustige kamer, zodat ze de kans krijgt om alles te laten bezinken. En misschien wel het belangrijkste: als je twijfelt of het genoeg is geweest, is het dat meestal ook.

Rust is voor een puppy geen bijzaak naast de wandelingen. Het is het moment waarop ze alles wat ze die dag geleerd en meegemaakt heeft, verwerkt en opslaat. Een pup die genoeg rust en verwerkingstijd krijgt, is een pup die zelfverzekerder de wereld intrekt, in plaats van overweldigd te raken door alles wat ze tegenkomt.

Een stevig fundament voor rust en zelfvertrouwen

Wil je precies leren hoe je de wandelingen, rust en prikkels van jouw pup in balans brengt, aangepast aan haar leeftijd en karakter? Volg de gratis online masterclass als eerste stap naar een goede basis.  Daarin leg ik uit hoe je een fundament legt waarop je pup kan groeien tot een rustige, zelfverzekerde hond.

Je kan je simpelweg inschrijven via de website www.mydogmatters.be

Tot de volgende 

Kelly