De 3 grootste fouten bij het socialiseren van je pup
Ik krijg het bijna elke week te horen op de eerste puppyles. “We hebben er al veel werk van gemaakt hoor, ze is al overal geweest. De markt, het schoolplein, het terras, ze heeft al tien honden ontmoet deze week.” Trots verteld, en ik snap die trots ook, want iedereen die dit doet, doet het uit liefde voor die pup.
Maar dan zie ik diezelfde pup tien minuten later trillen onder een stoel, of juist alle kanten op schieten van opwinding zodra er een ander baasje binnenkomt. En dan moet ik het toch even zeggen: dit is niet socialiseren. Dit is overweldigen.
Ik heb die fout zelf ook gemaakt met mijn eerste pup. Ik was ervan overtuigd dat hoe meer ze meemaakte, hoe stabieler ze zou worden. Dus namen we haar overal mee naartoe. Tot ik op een dag merkte dat ze bij elk nieuw geluid al begon te trillen, nog voor er iets gebeurd was. Ze was niet aan het wennen aan de wereld. Ze was aan het leren dat de wereld nooit stopt met prikkels sturen.
Socialiseren is een van de meest verkeerd begrepen begrippen in de hondenwereld. Het gaat niet over een afvinklijstje van plekken en ontmoetingen. Het gaat over hoe je pup leert dat de wereld veilig is, in haar eigen tempo. Hier zijn de drie fouten die ik het vaakst zie, en wat wel werkt.
Fout 1: zoveel mogelijk meemaken in zo weinig mogelijk tijd
De gedachte “hoe meer, hoe beter” is hardnekkig. Baasjes proppen in de eerste weken zoveel mogelijk nieuwe ervaringen samen: het drukke centrum, de trein, de kinderboerderij, een verjaardagsfeestje, allemaal in dezelfde week, soms zelfs dezelfde dag.
Het probleem is dat elke nieuwe indruk een plekje vraagt in wat ik altijd de prikkelemmer noem. Is die emmer vol, dan kan je pup niets meer opnemen. Alles wat daarna nog gebeurt, wordt niet meer verwerkt als “dit is oké”, maar als ruis die stress oplevert. Op termijn zie je dat net terug in angst of overdreven waakzaamheid, precies het tegenovergestelde van wat je wilde bereiken.
Wat wel werkt: één nieuwe, overzichtelijke ervaring per dag is meestal al genoeg. Neem je pup mee naar een rustige plek, laat haar op haar eigen tempo verkennen, en bouw pas op naar iets drukkers als ze zich daar comfortabel bij voelt.
Fout 2: denken dat je pup elke hond moet begroeten
Dit is misschien wel de fout die ik het meest tegenkom, en ik schreef er al eerder over. Veel baasjes denken dat een goed gesocialiseerde pup elke hond die ze tegenkomt moet mogen begroeten. Aan de leiband, vaak nog gespannen ook, want geen van beide honden kan op dat moment weg als het te veel wordt.
De meeste bijtincidenten tussen honden gebeuren precies in die situaties: twee aangelijnde honden die elkaar niet kennen en niet kunnen wegvluchten als het spannend wordt. En zelfs als het goed afloopt, leer je je pup daarmee iets dat je later moet afleren: dat trekken naar een andere hond de normale gang van zaken is.
Wat wel werkt: laat je pup op afstand kennismaken, gewoon zien, ruiken, horen dat er andere honden bestaan, zonder dat er per se contact hoeft te zijn. Kies bewust een paar rustige, stabiele volwassen honden uit je omgeving om af en toe mee te wandelen. Dat is veel waardevoller dan tien willekeurige leibandontmoetingen per week.
Fout 3: je pup pushen door een spannende situatie heen
De derde fout zie ik vaak bij goedbedoelende baasjes die denken dat hun pup “er gewoon doorheen moet”. Ze schrikt van iets, en in plaats van haar de ruimte te geven om dat te verwerken, wordt ze er dichter naartoe gebracht of getroost met veel poeha, in de hoop dat ze zo sneller over haar angst heen komt.
Een schrikreactie die niet de kans krijgt om rustig te verwerken worden, slaat zich vaak juist dieper vast in het geheugen van je pup. Ze onthoudt niet “dat viel mee”, ze onthoudt “dat was inderdaad gevaarlijk, want ik moest er zo dichtbij”.
Wat wel werkt: vergroot de afstand tot wat haar spant, laat haar zelf kiezen of ze dichterbij wil komen, en blijf zelf rustig zonder overdreven te troosten of juist te negeren. Een pup die de keuze krijgt om op eigen tempo te naderen of weg te blijven, bouwt precies dat vertrouwen op waar goede socialisatie om draait.
Een van mijn klanten, Anke, met haar Cavalier pup Nele, was ervan overtuigd dat ze “achterliep” met socialiseren omdat andere puppy’s op Instagram al zoveel leken mee te maken. We hebben toen net een stapje teruggezet in plaats van vooruit. Binnen twee weken zag ze het verschil: Nele die eerst overal onrustig van werd, kon nu gewoon op een bankje in het park zitten terwijl er van alles voorbijkwam, zonder te trillen of te trekken.
Socialiseren is geen race
Als er iets is wat ik hondeneigenaren wil meegeven, is het dit: een goed gesocialiseerde pup is geen pup die alles al meegemaakt heeft voor haar vijftiende week. Het is een pup die geleerd heeft dat nieuwe dingen oké zijn, omdat ze de kans kreeg om ze op haar eigen tempo te verwerken. Dat vraagt geduld, en soms net wat minder in plaats van meer.
Wil je het echt goed aanpakken?
Wil je stap voor stap leren hoe je jouw pup op de juiste manier socialiseert, in haar eigen tempo en aangepast aan haar karakter? Volg de gratis online masterclass. Daarin leg ik uit hoe je een fundament legt waarop je pup kan groeien tot een zelfverzekerde, veerkrachtige hond.
Meer lezen op de blog
Tot de volgende, Kelly