Waarom ik zo anti-flexilijn ben
Oké, ik ga hier meteen met de deur in huis vallen. Als je op het punt staat een flexilijn te kopen, wil ik je eerst even tegenhouden. Niet omdat ik je plezier niet gun, wel omdat ik al te vaak heb gezien wat dat ding in de praktijk aanricht, en dat gaat verder dan “gewoon een kwestie van smaak”.
Ik heb er zelf ooit ook eentje gehad. Mijn eerste hond, jaren geleden, en ik vond het geniaal. Ze kon lekker snuffelen, ik hoefde niet constant de lijn in te korten, en het voelde alsof ze meer vrijheid had. Tot ik begon te merken wat het met haar deed op wandel, en met wat ik daarna in mijn praktijk keer op keer bij andere honden ben tegengekomen. Dat was voor mij genoeg reden om er definitief mee te stoppen.
Het is geen kwestie van smaak, het is een kwestie van veiligheid
Ik snap het aantrekkelijke van een flexilijn volledig. Je hond lijkt meer bewegingsvrijheid te hebben, jij hoeft niet constant te schuiven met de lengte, en het voelt makkelijk. Maar hier zit meteen het probleem: makkelijk voor jou is niet hetzelfde als goed voor je hond. Mijn twee grootste bezwaren draaien allebei rond hetzelfde: die lange, losse lijn werkt trekgedrag in de hand, en dat trekken kan je hond letterlijk pijn doen.
Het werkt trekken aan de leiband in de hand. Een flexilijn beloont vooruit lopen. Hoe harder je hond naar voren trekt, hoe meer lijn er automatisch uitrolt. Zonder dat je het doorhebt, leert ze dat trekken loont, en dat neem je mee naar elke wandeling, ook die met een gewone lijn.
Je hond kan zichzelf pijn doen op het moment dat ze ergens op afgaat. Ziet je hond iets spannends, een andere hond, een fietser, een konijn, en schiet ze erop af, dan loopt ze de volledige lengte van de lijn uit voor die plots stopt. Die abrupte ruk komt hard aan op haar nek of, bij een tuigje, op haar schouders en borst. Voor jou is dat een schrikmoment. Voor haar lijf is dat een echte klap, keer op keer, telkens als er iets voorbijkomt dat haar aandacht trekt.
Je verliest controle net op het moment dat je die het hardst nodig hebt. Met een gewone lijn kan je in een fractie van een seconde afstand overbruggen als er een fietser, een andere hond of een kind opduikt. Met een flexilijn geef je makkelijk lijn, maar terugnemen gaat allesbehalve snel. En net op dat kritieke moment, wanneer het er echt toe doet, heb je die controle niet.
Het leert je hond ook nog eens het verkeerde
Naast de veiligheid is er nog iets dat me stoort aan de flexilijn, en dat is wat het je hond leert. Een flexilijn beloont trekken. Hoe harder je hond naar voren trekt, hoe meer lijn er automatisch uitrolt. Zonder dat je het doorhebt, train je zo precies het gedrag af dat je juist wil afleren.
En dan is er nog iets dat minstens even belangrijk is: contact. Een wandeling is voor jou en je hond het moment om samen op pad te zijn, niet gewoon twee wezens die toevallig dezelfde route lopen. Aan een flexilijn, meestal een meter of vijf verderop, is dat contact minimaal. Je hond ontdekt de wereld, maar zonder jou als referentiepunt.
Wat ik wel aanraad
Ik snap het verlangen naar meer bewegingsvrijheid volledig, en dat hoeft ook niet weg te vallen. Ik werk met mijn klanten liever met een opvoedlijn of lange lijn van vijf tot tien meter, gewoon platte lijn, geen mechaniek. Je hond krijgt evenveel ruimte om te snuffelen en te verkennen, maar jij houdt de controle in je handen in plaats van in een plastic kastje dat kan haperen.
Het verschil zit hem niet in de lengte, wel in hoe je ermee werkt. Met de lange lijn leer je je hond te komen inchecken en dat is waar het verschil in gebruik zit… Jouw hond is zich bewust van jou en loopt niet gewoon zijn neus achterna. En het grootste voordeel ervan is dat hij niet zal gaan trekken aan de lijn.
Een van mijn klanten, Bert, met zijn Beagle Duna, kwam bij mij net na een schrikreactie met de flexilijn: Duna was achter een eekhoorn aangeschoten, het kastje was uit zijn hand geglipt en tegen Duna’s flank geknald. We zijn overgeschakeld naar een lange lijn, en niet alleen was Bert veel rustiger op wandel, Duna liep ook merkbaar losser, want er was geen onverwacht mechaniek meer dat plots kon happen of terugschieten.
Bouw een fundament waar je op kan vertrouwen
Wandelen met vertrouwen begint niet bij het juiste materiaal, maar bij een hond die weet wat er van haar verwacht wordt, en een baasje dat weet hoe te reageren op elke situatie onderweg. In de Power Pup Fundamenten leg ik dat fundament samen met jou, inclusief welke lijn en materialen echt bij jullie passen.
Wil je er meer over weten stuur dan een mailtje naar kelly.heremans@gmail.com
Meer lezen op de blog
- Leer je pup andere honden negeren in plaats van kennismaken
- Waarom je puppy overprikkeld raakt tijdens het wandelen
- De 3 grootste fouten bij het socialiseren van je pup
Tot de volgende, Kelly
